Stoppen met overleven: luisteren naar je lichaam voordat het te laat is!

Stoppen met overleven: luisteren naar je lichaam voordat het te laat is!

Het is fascinerend hoe wij mensen soms roofbouw plegen op ons eigen lichaam.

We negeren signalen die overduidelijk zijn. Vermoeidheid, hoofdpijn, slecht slapen, spanning in je nek, irritatie, zwaarte, somberheid—het zijn geen subtiele hints. Het zijn alarmbellen. Maar toch gaan we door. Alsof ons lichaam oneindig rekbaar is. Alsof jij de uitzondering bent die eindeloos kan blijven geven.

Ook ik ken dat maar al te goed. Er zijn momenten geweest waarop ik op omvallen stond. En nog steeds betrap ik mezelf erop dat ik terugval in oud gedrag. Het verschil is dat ik het nu sneller herken en op tijd kan bijsturen. Maar zelfs dan is er geen garantie. Want je hebt nu eenmaal niet altijd invloed op wat het leven op je afvuurt. En dat geldt ook voor jou.

Wat er dan gebeurt? Je overlevingsmechanismen nemen het over:

• Je werkt harder, zodat je geen ruimte hebt om te voelen.

• Je trekt je terug, om niemand tot last te zijn.

• Je probeert alles te controleren, alsof je daarmee je uitputting kunt managen.

• Je relativeert alles weg, tot je jezelf niet meer serieus neemt.

• Je doet alsof het wel meevalt, zodat je het niet onder ogen hoeft te zien.

En diep vanbinnen? De gedachte dat je faalt. Want niemand ziet aan de buitenkant hoeveel moeite het kost om ‘normaal’ te blijven functioneren. Dus je gaat door. Tot je lichaam de stekker eruit trekt.

De vraag is: wacht jij tot dat moment komt? Of trek je eerder aan de bel?

Want van wie heb je eigenlijk toestemming nodig om te zeggen dat het niet goed met je gaat?

Toegeven dat het niet goed met je gaat, is geen zwakte. Het is juist je kracht.
Durf te stoppen. Durf hulp te vragen. En gun jezelf de ruimte om weer te gaan léven in plaats van overleven.

Meer weten?
Voel je welkom om contact met me op te nemen voor een vrijblijvend kennismakingsgesprek.

Liefs Sylvia